Gerrit Stel fotografie

't Het nog nooit, nog nooit zo donker west. Of 't wer altied wel weer licht

Posts tagged ‘Vlieland’

Kuurrust …

In juni kon ik niet langs het strand wandelen, nu na 3 weken chemo vrij (kuurrust) kon ik langs de vloedlijn lopen. Vandaar veel strandfoto’s van ons 3e weekje genieten op Texel.

klik op een foto voor een groter beeld

 

“rondom Vlieland” expo 2016

‘ons’ Vlieland …

In juni 2016 hebben wij onze vakantie gehouden op ‘ons’ eiland Vlieland. Ik heb al voldoende geschreven over dit prachtige eiland, vandaar dat ik het deze keer alleen wil laten bij foto’s …
Zie ook de bijbehorende reportages ‘Phoca‘ en ‘Vliehors expres‘.

voor vergroting klik op een foto

Vliehors expres …

De Vliehors is een uitgestrekt natuurgebied op het Nederlandse Waddeneiland Vlieland. Het is een verbreed strand van ongeveer 24 vierkante kilometer, dat voor een groot deel nu in gebruik is als militair oefenterrein van de koninklijke luchtmacht. Het enige in Nederland waar vliegers van de luchtmacht en NAVO-partners mogen oefenen met munitie en explosieve ladingen. De operationele benaming van de Vliehors is Cornfield Range.
De zandplaat is gelegen op de westelijke helft van het Waddeneiland, halverwege is een reddingshuisje te vinden. Dit is aangekleed en rondom ingericht met allerlei voorwerpen die gevonden zijn tijdens het strandjutten.
Vanuit het meest westelijke puntje van de Vliehors is duidelijk de Vuurtoren van Texel te zien. Tijdens onze vakantie (juni 2016) hebben wij met de ‘Vliehors Expres’ dit gedeelte van het eilenad verkend. Volgens de chauffeur was de operationele leiding van het schietterrein op de hoogte gebracht van ons bezoek, hij voegde daar fijntjes aan toe “meestal houden ze daar rekening mee”. Wij konden daar op reageren met “gelukkig hebben wij de foto’s nog”……

voor vergroting klik op een foto

info over de Vliehors expres klik hier

Phoca …

Schipper Harm en zijn ‘scheepsmaatje’ Josephine brachten ons met hun schip de Phoca (zeehond) naar een droogvallende zandplaat. Eerst hebben wij Vlieland vanaf het Wad bekeken. Daarna ging het richting plaat en moest iedereen een waadpak aan. Aan de overkant was de grote zandplaat de Richel. Onder het wakend oog van de zeehonden op de Richel zijn we met sleepnetten aan het garnalenvissen geweest. Over de vangst zullen we het maar niet hebben …
Opeens realiseer je je dat je over de zeebodem loopt, een bijzondere gewaarwording …
Een voor mij onvergetelijke dag op het Wad.

voor vergroting klik op een foto

voor verdere info over de Phoca waddentochten klik hier

Eiland van rust en natuur …

Dat kan in onze optie maar één eiland zijn, namelijk Vlieland. Kortgeleden weer eens Vlieland voor een weekje bezocht. de gemoedelijke sfeer ondergaan en genoten van de flora en fauna. Goedkope hoge gympies gekocht om op het wad te kunnen lopen, schelpen en vooral die van de mossels zijn erg scherp. Hierdoor kon ik vanuit diverse posities het altijd weer ‘boeiende’ Wad en de fouragerende meeuwen vastleggen. Verder digitaal gespot op dit fotogenieke eiland, de dromende paarden in de polder, de torenvijver, het bokkendal, vlinders (Atalanta – Parelmoervlinder). Het kleine vlindertje heb ik qua naamgeving niet kunnen achterhalen, vermoedelijk is het een uit de familie van de spanners (nachtvlinder). Wie het weet, ik hou mij aanbevolen. Met dank aan Bob Hogeveen het is de Bonte brandnetelmot. Staande op het Vuurboetsduin (hoogste duin 40 m met zijn vuurtoren 17 m) zie je in de verte liggen Terschelling. De strandhoofden zowel op het strand als op het wad leveren altijd weer boeiend materiaal op. De vernuftigheid van de natuur, insecten die in het kleine bloemetje van de dopheide een gaatje bijten om bij de nectar te kunnen komen. De rupsen van de sint-Jacobsvlinder, die het giftige Jakobskruid zowat geheel op vreten. Zij slaan de gifstoffen van het kruid op, waardoor ze als rups, maar ook later als vlinder oneetbaar zijn.
In de fotoserie heb ik, naast de traditionele fototechnische instellingen, gebruik gemaakt van – lange sluitertijden – macro – hyper focale afstand.
Lange sluitertijden:
Door toepassen van de zogenaamde ‘big stopper’ 10 stops verlengen van de sluitertijd. Hierdoor zijn sluitertijden van 9 tot en met 77 seconden ontstaan.
Macro opnamen:
Naast het 100 mm macro objectief ook een extension tube van 25 mm gebruikt, waardoor ik nog dichter op het onderwerp kon kruipen.
Hyper focale afstand:
Is een scherpstelafstand bij een gegeven brandpuntsafstand en diafragma, waarbij de grootst mogelijke scherptediepte wordt bereikt. Wanneer op deze afstand wordt scherp gesteld, zullen de onderwerpen vanaf de helft van deze afstand tot oneindig zo scherp mogelijk worden weergegeven.
De foto’s die bij dit bericht horen, geven een beeld van het waarom wij elk jaar even de lucht van Vlieland moeten snuiven.
De foto’s zijn opgenomen in een galerie met dezelfde titel als dit bericht, veel kijkplezier …

Zie ook “Onthaasten … “

Weekje Texel 2013 …

Van 18 tot en met 24 mei 2013 een weekje Texel gedaan. Wat het weer betreft hebben wij het nog niet zo slecht getroffen, het was koud maar droog. De fotogalerie geeft een goed beeld van wat voor moois wij hebben gezien.

Het dorpje Oosterend, een historisch dorpje. De Slufter een prachtig natuurgebied, die een open verbinding heeft met de Noordzee. De Muy met zijn zogenaamde “Skiipeboute”, halve schuurtjes voor opslag van het voer. De zogenaamde “Tuunwoallen”, lage dijkjes opgebouwd van graszoden. Beeldbepalend voor Texel zijn de huizen met hun donkergroen geschilderde houten topgevels. Ecomare  een zeehonden opvangcentrum, met daarbij natuurlijk de nodige educatieve onderdelen. Op het moment dat wij er waren werden de zeehonden gevoerd, de meeuwen aten gezellig mee.

Ondanks het koude weer kijken wij terug op een fijn weekje Texel …….

Onthaasten …

Voor het onthaasten zijn we gegaan naar het in onze optie, het mooiste eiland van Nederland, namelijk …… Vlieland. Over ‘uitwaaien’ gesproken daar hebben wij geen gebrek aan gehad, zie de foto’s met al zijn mooie maar o zo stevige luchten. Dinsdag met de eerste boot naar Vlieland vertrokken, het was vroeg maar daarvoor kregen wij een heerlijke volledige dinsdag voor terug. Een beetje rondgekuierd en gefietst, de voor ons bekende plekjes bezocht en daarna het hotel Doniastate opgezocht. Dit hotel ligt in een mooi rustig natuurgebied en is zo’n twintig minuten lopend van het strand en zo’n tien minuten van het dorp. Woensdag het strand opgezocht en het enige strandpaviljoen bezocht, ’t Badhuys. Eén van de foto’s geeft een goed overzicht van het zogeheten strandhotel en het bijbehorende strandpaviljoen. Op onze vertrekdag, donderdag stonden wij in dubio de twaalf uur boot of die van vijf uur, het is de boot van 11.45 geworden, achteraf een goede keus. Wachtend op de boot zijn we nog even de dijk een stukje opgelopen om na te genieten van de rust op het wad. Helaas gingen opeens de hemelsluizen open en moesten we met een stevige wandelpas zien dat we in de beschutting van de veerterminal kwamen. In de loop van de dag gebeurde dat meerdere keren dus, een goede keus. Wij hebben onze bootkaartjes om laten zetten naar de boot van circa 12.00 uur, zodat het scanapparaat ons niet weigerde om in te schepen. Ja ook Vlieland ontkomt niet aan het digitale wereldje, vroeger stond er een mannetje van Doeksen en scheurde je kaartje iets in voor het inschepen, nu wordt je gescand zowel heen als terug. Ondanks dat het geen echt strandweer was hebben wij toch genoten van het uitstapje naar ……ons Vlieland.

%d bloggers liken dit: