Gerrit Stel fotografie

't Het nog nooit, nog nooit zo donker west. Of 't wer altied wel weer licht

Posts tagged ‘Landschap’

Drouwenerzand …

‘Een geducht natuurverschijnsel’ noemde de Drentse schrijver Harm Tiesing ruim een eeuw geleden de stuifzanden tussen Gasselte en Drouwen. Maar was het er allemaal wel zo ‘puur natuur’ Met minstens evenveel recht mag je het Drouwenerzand mensenwerk noemen: teveel schapen op de hei, teveel plaggen gestoken voor de potstal, teveel verkeer over het veld, het bovenste laagje van de hei brak en het witte zand eronder raakte op drift. Aan het begin van de twintigste eeuw bedwong de mens de ontketende natuur door het Drouwenerzand vast te leggen met duizenden dennen. Het Drouwenerzand is nog één van de weinige actieve stuifzandgebieden in Drenthe.

Op 26 augustus 2015 met Ard Bodewes het ‘natuurverschijnsel’ eens bekeken, hier mijn impressie …

klik op een foto voor een vergroting
de laatste foto is een HDR bewerking de andere foto’s zijn gefocussed op het hyper focale punt

Westerbroekstermadepolder …

10 Augustus 2013 ben ik al een keer in dit gebied geweest. Zoals toen geschreven, wilde ik dit mooie stukje natuur vaker met een bezoek vereren. 22 Juli 2015 op de fiets gestapt en na 10 km stond ik weer te genieten van deze mooie polder.

klik op een foto voor een vergroting

De Westerbroekstermadepolder is 195 ha groot en ligt ongeveer een kilometer ten zuidwesten van Westerbroek, tussen Waterhuizen en Foxhol. Hij wordt ingeklemd door de Hunze (die daar het Drentse Diep wordt genoemd), de spoorlijn Groningen-Hoogezand en het Foxholstermeer. De polder ontleent zijn naam aan de functie die het gebied vroeger had: de natste delen, die maden, meeden of mieden werden genoemd, konden alleen worden gebruikt voor beweiding.
In de Westerbroekstermadepolder vindt men drie verschillende grondsoorten. Aan de zijde langs de Hunze wordt zeeklei aangetroffen, die is afgezet toen deze rivier nog via het Reitdiep in open verbinding stond met de zee (tot 1877). Aan de zuidzuidoostkant ligt een meer dan twee meter dikke laag veen. Middenin de polder ligt een langgerekte rug van zand.
-Lees meer over het beheer en ontstaan>

Armação de Pêra, april 2015 …

Het voor ons slechte jaar 2014, achter ons laten met een weekje Portugal klonk als muziek in de oren. Dus het hotel/apartementos Algar in Armação de Pêra en de vlucht via een reisbureau geregeld. Alle andere voorzieningen zoals vliegtuigstoelen, koffers geregeld via het internet. Aangekomen bij het hotel schrokken wij: Het strandje voor het hotel was bijna geheel weggeslagen, door een vraatzuchtige Atlantische oceaan. Wat nog restte waren wat zandverhogingen langs de muur van de boulevard. Gelukkig aan het einde van de week gaf de oceaan het zandstrand weer terug. Het weer in deze week was goed, veel zon. De straffe wind afkomstig van de oceaan nodigde niet uit om van het overgebleven stukje strand gebruik te gaan maken, natuurlijk op enkele diehards na. Veel gewandeld en uiteraard uit de wind van de zon genoten, bij het zwembad op het dakterras. In september 2013 heb ik een fotografisch beeld willen geven van het gebied en nu hoofdzakelijk van het oude en nieuwe Armação de Pêra. De nauwe straatjes met de soms vervallen huizen, sommige rijkelijk met graffiti voorzien en daar tegenover de strak opgetrokken moderne gebouwen.
Terugkijkend kunnen wij alleen maar zeggen, het was heerlijk, ontspannend …. -wij hebben genoten-
Bekijk beide fotoseries en geniet met ons mee.

Kwelder …

Hier aan de noordrand van Groningen ligt nog steeds het oude onbedijkte kwelderlandschap, waarop onze voorouders de wierden opwierpen en waar ze veeteelt beoefenden. Dezelfde vogels vliegen er nog en dezelfde planten staan er. Planten die geen zout of brak water kunnen verdragen redden het hier niet. Om deze levensgemeenschap te beschermen zijn het nu officiële natuurgebieden.
Vanaf de dijk zijn de kwelders goed te overzien, bij voorbeeld in Westernieland vlakbij Pieterburen. De beste plek is Noordpolderzijl. De kwelders worden beheerd door het Groninger Landschap en Natuurmonumenten. Af en toe gaan er excursies naar toe, zo ook op 6 augustus 2014.

voor een vergroting klik op de foto


Lees meer over de excursie en de kwelder

Kennismaking Oostpolder…

Veel over gehoord maar nog nooit bezocht de ‘Oostpolder’ bij Haren. Een paar maal op zoek geweest maar kon hem niet vinden, tot dat iemand mij vertelde hoe ik er kon komen. Vandaag (18 juli 2014) met een brandende zon op het hoofd die zorgde voor een omgevingstemperatuur van zo’n 28 graden ben ik op stap gegaan. Door de tropische weersomstandigheden is het slechts gebleven bij een korte impressie. Vanwege de vele vogels is de polder in trek bij vogelaars, maar zoals u ziet is het ook een ware eldorado voor fotografen.
Voor mij een eerste kennismaking die ongetwijfeld een vervolg krijgt ….

klik op een foto voor een vergroting.

lees meer over de polder

Eiland van rust en natuur …

Dat kan in onze optie maar één eiland zijn, namelijk Vlieland. Kortgeleden weer eens Vlieland voor een weekje bezocht. de gemoedelijke sfeer ondergaan en genoten van de flora en fauna. Goedkope hoge gympies gekocht om op het wad te kunnen lopen, schelpen en vooral die van de mossels zijn erg scherp. Hierdoor kon ik vanuit diverse posities het altijd weer ‘boeiende’ Wad en de fouragerende meeuwen vastleggen. Verder digitaal gespot op dit fotogenieke eiland, de dromende paarden in de polder, de torenvijver, het bokkendal, vlinders (Atalanta – Parelmoervlinder). Het kleine vlindertje heb ik qua naamgeving niet kunnen achterhalen, vermoedelijk is het een uit de familie van de spanners (nachtvlinder). Wie het weet, ik hou mij aanbevolen. Met dank aan Bob Hogeveen het is de Bonte brandnetelmot. Staande op het Vuurboetsduin (hoogste duin 40 m met zijn vuurtoren 17 m) zie je in de verte liggen Terschelling. De strandhoofden zowel op het strand als op het wad leveren altijd weer boeiend materiaal op. De vernuftigheid van de natuur, insecten die in het kleine bloemetje van de dopheide een gaatje bijten om bij de nectar te kunnen komen. De rupsen van de sint-Jacobsvlinder, die het giftige Jakobskruid zowat geheel op vreten. Zij slaan de gifstoffen van het kruid op, waardoor ze als rups, maar ook later als vlinder oneetbaar zijn.
In de fotoserie heb ik, naast de traditionele fototechnische instellingen, gebruik gemaakt van – lange sluitertijden – macro – hyper focale afstand.
Lange sluitertijden:
Door toepassen van de zogenaamde ‘big stopper’ 10 stops verlengen van de sluitertijd. Hierdoor zijn sluitertijden van 9 tot en met 77 seconden ontstaan.
Macro opnamen:
Naast het 100 mm macro objectief ook een extension tube van 25 mm gebruikt, waardoor ik nog dichter op het onderwerp kon kruipen.
Hyper focale afstand:
Is een scherpstelafstand bij een gegeven brandpuntsafstand en diafragma, waarbij de grootst mogelijke scherptediepte wordt bereikt. Wanneer op deze afstand wordt scherp gesteld, zullen de onderwerpen vanaf de helft van deze afstand tot oneindig zo scherp mogelijk worden weergegeven.
De foto’s die bij dit bericht horen, geven een beeld van het waarom wij elk jaar even de lucht van Vlieland moeten snuiven.
De foto’s zijn opgenomen in een galerie met dezelfde titel als dit bericht, veel kijkplezier …

Zie ook “Onthaasten … “

Beurtvaart …

Op 31 mei 2014 heeft ‘beurt’schipper Hans Egberts en opstapper van het Noordelijk Scheepvaartmuseum zijn vrachtje (7 dames en 2 heren) in Groningen opgehaald en afgeleverd in Bedum. Om zijn “vracht” te plezieren heeft hij deze beurtvaart via het plaatsje Onderdendam gemaakt.
De vaart werd gemaakt door het 17e eeuws kanaal het Boterdiep, met het museumschip de “Emma”. De vaart en de wandeling door het historische plaatsje Onderdendam en het bezoek aan de Walfriduskerk van de oude bedevaartplaats Bedum geven een “Blik op Authentiek Groningen…”. In het plaatsje Onderdendam heeft het gezelschap naast de wandeling ook geluncht en de molen Hunsingo bezocht. In Bedum heeft de schipper zijn ‘vracht’ afgeleverd en ze de vrijheid gegeven om de Walfriduskerk te bezichtigen, wat staat die kerktoren scheef.
Zoals een goede beurtschipper betaamt heeft hij geregeld – eigentijdse taxi – dat iedereen weer in Groningen terug kwam. Met een “Een historische Beurtvaart” rijker, pakte iedereen zijn auto om huiswaarts te keren.

Een uniek gezicht om het Groningse Landschap te bewonderen vanuit een geheel andere positie dan de verharde weg. Het plezier te zien van een brugwachter die heel wat bruggen moest open zetten, met zijn ploffiets zorgde hij steeds op tijd te zijn bij de volgende brug, het enthousiasme van de molenaar over ‘zijn’ molen. De opstapper die zorgde dat de schipper zijn werk goed kon doen en de ‘vracht’ voorzag van koffie en thee met een plak Grunniger kouk.
Ik heb genoten van deze unieke beurtvaart, zie mijn beeldverslag in de galerieën (tab Beurtvaart).

Museumschip Emma (PW 17)
Begin 2010 kocht het Noordelijk Scheepvaartmuseum een schip aan dat sinds 7 april 2011 onder de naam Emma (PW 17) dienst doet als promotie- en presentatieschip van het museum. De Emma werd oorspronkelijk gebouwd als directieschip van Provinciale Waterstaat Groningen en komt dankzij de aankoop door het museum weer terug in de plaats van haar oorsprong.

Beurtvaart
Beurtvaart is een aan vergunningen gebonden vrachtvaart, waarbij goederen volgens een vaste dienstregeling langs een vast aantal havens werd vervoerd. Beurtschippers moesten “op hun beurt” wachten met het laden van een vracht en “om de beurt” mochten ze afvaren. Vandaar het begrip beurtvaart. Beurtschepen vervoerden personen, vee of goederen. Hiervoor golden vaste prijzen. Uit een tarievenlijst van de beurtdienst van Sneek op Amsterdam blijkt dat in 1845 voor 3 gulden een koe vervoerd kon worden; dode eenden gingen voor 5 cent per stuk mee.

Noordelijk Scheepvaartmuseum
Op 10 januari 1930 wordt de vereniging Het Noordelijk Scheepvaartmuseum opgericht. Doel van de drie initiatiefnemers, de heren T.L. Mellema, inspecteur van de scheepvaartinspectie, H.L. Bartelings Jr., directeur van de zeevaartschool in Groningen en bankier Jonkheer Mr. J. Hora Feith, is het oprichten van een scheepvaartmuseum voor Noord-Nederland.
Binnen twee jaar slagen zij hierin. Op 31 mei 1932 opent het Noordelijk Scheepvaartmuseum zijn deuren in het Goudkantoor aan de Waagstraat, één van de mooiste renaissancegebouwen van Groningen. De jaren daarna groeit de collectie door vele schenkingen en aankopen.
Op 14 en 15 april 1945 wordt een groot deel van de collectie, die tijdelijk is ondergebracht in café De Unie, vernietigd door een brand die vrijwel de hele noordwand van de Grote Markt in de as legt. Er gaan dan zestig scheepsmodellen verloren.
Na de oorlog, eerst nog in het Goudkantoor, later in een voormalig schoolgebouw aan de St. Walburgstraat, wordt de collectie weer opgebouwd. In de jaren ’70 verhuist het museum naar twee middeleeuwse panden aan de Brugstraat: het Gotische huis en het Canterhuis. In 1969 koopt de firma Koninklijke Theodorus Niemeyer BV het Gotische Huis en schenkt het aan de gemeente, onder voorwaarde dat het een culturele bestemming zal krijgen. Het Canterhuis wordt in 1974 gekocht door de vereniging Het Noordelijk Scheepvaartmuseum die het laat restaureren, grotendeels gefinancierd uit het legaat van jhr. Rhijnvis Feith.
In 1981 wordt het derde pand aangekocht. Dit pand aan het Kleine der A wordt in eerste instantie in gebruik genomen als opslagplaats en in 1995, na een grondige opknapbeurt, ingericht als bibliotheek, archief en kantoorruimte. Het krijgt bij de opening de naam Jonkheer Rhijnvis Feithhuis. Het Noordelijk Scheepvaartmuseum stelt zich ten doel de bezoeker vertrouwd te maken met de geschiedenis van de Noord-Nederlandse scheepvaart en scheepsbouw.

Wijk aan Zee 2014 …

Heerlijk uitwaaien in de badplaats Wijk aan Zee, beloofde een hotelfolder ons. Het “uitwaaiarrangement” was snel geboekt, vanaf 21 tot en met 23 mei 2014 hebben wij ons laten uitwaaien. Genietend van de zon, het strand, de terrasjes en dat wat wij tegen kwamen op onze wandelingen.
Minder fraai waren de rookpluimen in de verte van vermoedelijk de Hoogovens, nu Tata Steel geheten.
Naast de meeuwen kwamen wij ook een figuur tegen die aan een kite naar beneden kwam en een fotografe met een platencamera. In een grote schotel met de vorm van een zeeschelp hebben wij geluisterd naar de branding.
Maar vooral hebben wij genoten van de rust en het zonnige weer. Een impressie van ons “uitwaaien” vindt u op de pagina Galerieën met dezelfde titel als dit bericht…

“kale” Kunst …

Eeuwenlang werden steden gemarkeerd door vestingwerken en door de stadsmuur met daarin rijk versierde poorten. Deze gaven toegang tot het leven binnen de stad en openden zich naar het omliggende land. In de 19de eeuw werden deze muren en poorten afgebroken. De stadsfeesten ‘Groningen 950’ in 1990 waren aanleiding voor het aanbrengen van nieuwe markeringen.

Nederland Groningen 5 mei 2014

Nederland Groningen 5 mei 2014

William Forsythe  kreeg de opdracht voor een markering bij Kardinge, na enkele abstracte voorstudies kreeg hij het idee voor een meer dan 400 meter lange gracht waarin 27 pijlers staan. Deze trekken met een metalen arm de in een rij op de oever geplante bomen tijdens hun groei krom. Deze mechanische wijze van vervormen werd vroeger ook door Groningse scheepsbouwers toegepast om houten spanten de juiste kromming te geven. De gracht wordt begeleid door een golvende, in de hoogte variërende wal die door begroeiing overdekt is. Een teken waarin de mens ingrijpt in de natuur, zoals eeuwen lang is gedaan om te kunnen overleven. Natuurlijk vragen deze bomen onderhoud vandaar deze gesnoeide variant en mij inspireerde om het de titel “kale” kunst te geven.

Woldendorp kerk …

Gelegen op een kwelderwal is Woldendorp in de vroege middeleeuwen als wierdedorp ontstaan. Afgelopen periode ben ik enige malen door het dorp gereden en zag de koolzaadvelden en de hervormde kerk aan de A.E. Gorterweg. De kerk, oorspronkelijk gewijd aan St.Petrus, is een eenbeukige kerk met recht gesloten koor en lage geveltoren. De sleutel van de kerk kon je ophalen bij een van de huizen aan de Gorterweg, dus dat gedaan …. ik kreeg een smeedijzeren sleutel mee van wel zo’n 20 cm groot. Tegen verwachting in ging het slot geruisloos open en zo kwam ik terecht in een eenvoudige intieme kerk.

Klik op een foto voor vergroting en bekijk de galerie …

%d bloggers liken dit: